مقدمه: بیش تر موارد بیماری های قلبی عروقی از جمله سکته قلبی در افراد مسن رخ می دهد اما بیش از 5 تا 10 درصد موارد آن را افراد جوان تر تشکیل می دهند. از طرفی بروز تصلب شرائین و عوارض ناشی از آن در سنین پایین، سیر شدیدتر و پیشرونده تری نسبت به بروز آن در افراد مسن دارد لذا با توجه به این تفاوت در سیر طبیعی بیماری در دو گروه افراد جوان و مسن مطالعه حاضر به منظور مقایسه عوامل خطر گرفتاری عروق کرونر قلبی در دو گروه افراد زیر 45 سال و بالای 45 سال انجام پذیرفت.مواد و روش ها: مطالعه به روش مورد و شاهدی با استفاده از داده های retrospective پرونده های بیمارستانی بر روی 200 مورد و 400 شاهد که مورد ها از تمام افراد زیر 45 سال بستری شده به علت گرفتاری عروق کرونر قلبی در فاصله سال های 84 الی 86 و شاهدها به روش نمونه گیری تصادفی ساده از افراد بالای 45 سال بستری به علت گرفتاری عروق کرونر قلبی در فاصله همان سال ها انتخاب شدند و داده های مطالعه با استفاده از روش آماری لجستیک رگرسیون مورد تجزیه و تحلیل قرارگرفت.یافته ها: در این مطالعه سابقه مصرف سیگار (P=0.009, OR=2.54)، کلسترول بالا (P=0.006, OR=3.96)، پایین بودن HDL کلسترول (P<0.001, OR=5.53) و سابقه فامیلی مثبت ابتلای زودرس به بیماری های قلبی و عروقی (P=0.009, OR=3.15) با گرفتاری عروق کرونر قلبی زیر 45 سال ارتباط معناداری داشتند.نتیجه گیری: مطالعه ما مهم ترین عوامل خطر مرتبط با گرفتاری عروق کرونر قلبی را در سنین پایین مصرف سیگار، سابقه خانوادگی زودرس بیماری های قلبی و عروقی، پایین بودن HDL کلسترول، بالابودن کلسترول به دست آورد.

مقدمه و هدف: هایپرانسولینمی یکی از عوامل شناخته شده مرتبط با چاقی، فشار خون و دیابت است اما رابطه آن با بیماری عروق کرونر به عنوان یک عامل خطر مستقل هنوز مورد بحث است پاسخ به این سوال که آیا افزایش سطح انسولین یک عامل پیش آگهی  تعیین کننده حوادث ایسکمیک قلب و مرگ و میر ناشی از آن می باشد مورد اتفاق نظر نیست، در این بررسی سطح انسولین سرم در بیماران دچار حوادث حاد قلبی و غیر قلبی مقایسه شده است . مواد و روش ها: در یک مطالعه توصیفی – تحلیلی به صورت مقطعی دو گروهی در سال 1381 در جمعیت بیماران بستری با حوادث حاد قلبی و غیر قلبی در اورژانس های بیمارستان های آموزشی شهر اصفهان با روش نمونه گیری سهمیه ای بر اساس جنس 32 بیمار در هر گروه (64 نفر) مورد بررسی قرار گرفت عدم ابتلا به دیابت در فرد وابستگان درجه یک و دو، عدم مصرف داروهای، پایین آورنده قند خون، عدم سابقه بیماریهای قلبی - عروقی در فرد و وا بستگان درجه یک و دو، عدم مصرف استروئید، درگیری پانکراس و نداشتن پر فشاری خون و عدم وجود افزایش وزن و چاقی از معیارهای ورود به مطالعه بود سطح انسولین سرم در دو گروه اندازه گیری شد. داده ها در نرم افزار SPSS وارد شده و با آزمون من ویتنی مورد مقایسه قرار گرفتند. یافته ها: در 64 فرد مورد بررسی نسبت جنس برابر در هر یک از دو گروه وجود داشت از نظر میانگین سنی نیز دو گروه اختلاف معنی داری نداشتند میانگین انحراف معیار سطح انسولین در بیماران دچار حوادث حاد قلبی 11±29.2 میلی یونیت در میلی لیتر و در گروه و در گروه حوادث غیر قلبی 22.6±20 میلی یونیت در میلی لیتر بود که اختلاف آماری معنی داری بین میانگین انسولین سرم در دو گروه وجود نداشت . میانگین و انحراف معیار سطح انسولین سرم در مردان گروه مورد و شاهد به ترتیب؛ 22.5±20.3 میلی یونیت در میلی لیتر و 18.3±14.1 میلی یونیت در میلی لیتر بود و در زنان گروه مورد و شاهد به ترتیب؛ 35.8±55 میلی یونیت درمیلی لیتر و 25±26 میلی یونیت در میلی لیتر بود. نتیجه گیری: در این مطالعه اختلاف آماری معنی داری بین سطح انسولین ناشتای در بیماران دچار حوادث حاد عروق کرونر و حوادث غیر کرونری دیده نشد، بنابراین در مطالعه حاضر نمی توان از هایپرانسولینمی به عنوان عامل خطر بیماری قلبی عروقی یا نمود، اما مطالعات تکمیلی در حجم وسیع تر جهت رد یا اثبات این امر ضروری به نظر می رسد.

پیش زمینه و هدف: بیماری عروق کرونر عامل 30% مرگ و میر زنان می باشد گرچه پیشرفته های درمانی و تشخیصی در مردان موجب کاهش مرگ و میر شده است اما متاسفانه در زنان این گونه روش های تداخلی، بهبودی کمتری داشته است به نظر می رسد اختلافات آناتومیک یا ریسک فاکتورهای کرونری مسوول این پدیده باشد. هدف این مطالعه بررسی ریسک فاکتورهای کرونری در زنان با بیماری ثابت شده کرونری می باشد.مواد و روش: این مطالعه به صورت آینده نگر در 250 زن که با تشخیص اولیه انفارکتوس حاد میوکارد یا آنژین ناپایدار در طی سال های 1379-1380 بستری بودند انجام گرفت. انتخاب بیماران به طور تصادفی و با مصاحبه حضوری با ثبت فاکتورهای خطر و قد و وزن بیماران و اندازه گیری پروفیل چربی های خون و نتایج آنژیوگرافی کرونر بود. یافت ها با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته و از T-test استفاده شد.یافته ها: در این مطالعه 250 زن مبتلا به بیماری عروق کرونر به طور تصادفی انتخاب شدند و اهمیت عوامل مختلف خطر را در 114 بیمار با آنژیوگرافی غیرطبیعی و نیز در کل بیماران مورد بررسی قرار گرفت. تشخیص اولیه شامل 11.5 درصد انفارکتوس میوکاردو 88.5% آنژین ناپایدار بود. تمام بیماران دارای عامل خطر بودند. دیابت در 38.5%، هیپرتانسیون در 78% سیگار در 27%، کلسترول بالای 150 میلی گرم در 98%، مصرف قرص ضدحاملگی خوراکی در 57%، سابقه فامیلی در 28% و فعالیت فیزیکی محدود در 2.6% بیماران مشاهده شد.  59.6%بیماران ایندکس توده بدنی مساوی با بیش از 27 کیلوگرم به ازا مترمربع بدن داشتند. 66.7 درصد بیماران یائسه بودند و سابقه هیسترکتومی زودرس در 9.6% بیماران وجود داشت. بحث و نتیجه گیری: در این بررسی شایع ترین تظاهر بیماری عروق کرونر به صورت آنژین ناپایدار بود. اکثر بیماران 3 یا چند ریسک فاکتور برای بیماری عروق کرونر داشتند. از بین فاکتورهای خطر شناخته شده در زنان دیس لیپدمی، منوپوز زودرس، هیپرتانسیون، داروهای ضدبارداری خوراکی و دیابت و سیگار به ترتیب بیشترین مقادیر را به خود اختصاص دادند.

اهداف: بیماری شریان کرونری (CAD) نخستین علت مرگ در کشورهای توسعه یافته و ایران به شمار می آید. درمان این بیماری به سه روش دارویی، مداخله غیرجراحی شریان کرونر از راه پوست (PCI) و جراحی بای پس شریان کرونری (CABS) انجام می گیرد. در انتخاب شیوه درمان علاوه بر تصمیم پزشک، نظر بیمار بسیار حایز اهمیت و مزیت روش های درمانی مورد سئوال است. این مطالعه با هدف تعیین مزیت دو روش درمانی CABS و PCI از نظر کیفیت زندگی در دوران پس از عمل انجام گرفت.مواد و روش ها: در مطالعه ای توصیفی- تحلیلی، 190 بیمار مبتلا به CAD تحت درمان با یکی از روش های جراحی عروق کرونر و آنژیوپلاستی با روش نمونه گیری مبتنی بر هدف از لیست بیماران یکی از بیمارستان های شهر تهران انتخاب شدند. سپس، طی مصاحبه ای ساختارمند، پرسش نامه استاندارد کیفیت زندگی ناتینگهام تکمیل شد. داده ها با آزمون آماری T مستقل و مجذور کای با استفاده از نرم افزار SPSS 11 تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: در بیماران تحت درمان باCABS ، میانگین نمره کیفیت زندگی 18.56±3.255 و در گروه تحت درمان با PCI به میزان 22.67±2.691 بود. آزمون آماری T مستقل، اختلاف معنی داری بین این دو شیوه نشان داد (P<0.05). کیفیت زندگی در بیماران تحت درمان با CABS مطلوب تر از گروه تحت درمان با PCI بود.نتیجه گیری: هرچند روش درمانی CABS برای بیماران دشوارتر و پرهزینه تر است، اما کیفیت زندگی آنان را ارتقا می دهد.